What your body tells you.
November 25, 2008Your body
will ask you
to be
a buddha
Your body
will tell you
you are trying
to run away
Your body
will ask you
to be
a buddha
and to run forward
Your body
knows
You can
be
a true
buddha
Your body
will ask you
to be
a buddha
Your body
will tell you
you are trying
to run away
Your body
will ask you
to be
a buddha
and to run forward
Your body
knows
You can
be
a true
buddha
Soms realiseer ik me niet helemaal dat je altijd iets kunt doen in een (vervelende) situatie. Laatst zag ik dat ineens weer heel helder. Als je je bevindt in een vervelende situatie kun je altijd proberen om positieve energie in de situatie te brengen. Je kan er even uit stappen, als je dat op dat moment het beste lijkt. Er zijn talloze mogelijkheden. Een situatie is nooit een situatie zoals het is, het is geen vaststaand feit. Wat je ermee doet maakt mede de gevolgen.
Je hebt invloed op de situatie, op je gedachten en op wat je doet.
About one year ago I decided to no longer eat (non-bio) chicken. At that time chicken was my favourite meat. I loved it. But then I decided I would no longer be part of this production. That was because I got some information about this production from television and articles.
In this industry there is created a lot of pain and suffering. If you believe in karma, which I do, then all this voilence you create (you are a part of it) will return to you. You don’t like to suffer, so don’t make someone or something else suffer.
Er is een liedje van De Dijk: “Later is nu” en dat vind ik best wel mooi.
Hoe vaak zeggen we niet: “dat zien we morgen wel weer” of “als”. Hoezo morgen of als? Hoe kun je nu weten wat morgen is? Je hebt er misschien wel een idee bij. Geloof alleen nooit dat er nog 300 morgens komen, want dan is het altijd te laat. Te laat om te zeggen dat je van iemand houdt, dat het je spijt, iemand een knuffel te geven, echt naar iemand anders te luisteren of datgene te doen wat je echt belangrijk vindt. Doe het nu!
Nu is het enige moment dat je hebt!
Ik ben het meest gelukkig op de dagen dat ik het minst bezit. Dat kan zijn op vakantie of tijdens een retraite. Je hebt alleen datgene bij je wat je echt nodig hebt (vaak nog net iets meer dan dat). Dan is er geen ruis, je wordt niet afgeleid door dingen die er niet toe doen.
Doordat ik me dat ergens vaag realiseerde heb ik deze zomer van alles weggedaan (weggegooid of weggegeven). En dat voelde als een bevrijding. Ik hoop dan ook dat deze ervaring me leert dat geluk niet te vinden is in bezittingen.
Hoe minder bezittingen, hoe meer (geluk) je vindt.
Vorig jaar in PV (Plum Village) sprak één van de broeders over het belang van glimlachen. Het idee was dat wanneer je meer glimlacht je meer geluk weggeeft. (Ongeveer.) Dus dacht ik dat het een goed idee zou zijn om meer te glimlachen naar anderen. Wat uiteraard een goed idee is.
Wat ik vergat was dat ik het zag als een opdracht: glimlach meer tegen anderen. Nu weet ik dat je alleen oprecht meer naar een ander kunt glimlachen, als die glimlach uit jezelf komt, omdat je meer naar jezelf glimlacht.
Een glimlach verschijnt op mijn gezicht om dit idee.
Je kan alleen een ander gelukkig ‘maken’, als je jezelf gelukkig laat zijn.
Als ik rustig ben (geworden), helder. Dan beleef ik meer dan anders. Ookal doe ik anders meestal meer. Op andere dagen, de dagen dat ik (te) veel wil/doe, dan beleef ik het niet. Daar heb ik dan ‘geen tijd voor’. Vandaag is zo’n dag dat ik veel echt beleef. Ik ben hier, volledig.
Gearriveerd in dit moment. Gisteren is niet vandaag en vandaag is niet morgen.
Zoals de mensen die me kennen weten ben ik, voor huidige maatstaven, slecht bereikbaar. Ik heb mijn telefoon eigenlijk altijd op stil staan. Dat komt omdat ik het bij tal van zaken onbeleefd vind om hem aan te laten en daarnaast vind ik het zelf ook niet fijn. Ik vergeet daarna altijd om hem weer aan te zetten. Tenzij ik een belangrijk telefoontje verwacht. Dus eigenlijk ben ik gewoon slecht bereikbaar. En weet je: ik vind het heerlijk. Ik wil ook helemaal niet altijd bereikbaar zijn. Ik moet er niet aan denken. Zelfs als ik in de supermarkt loop en ik hoor mijn telefoon toch (omdat ik dan ben vergeten hem op stil te zetten) kies ik er niet altijd voor om op te nemen. Waarom zou ik? Daar ben ik op dat moment toch niet mee bezig? Ik kan natuurlijk dan stil gaan staan en gaan telefoneren, wat ik altijd doe als ik toch ga telefoneren, alleen liever niet. Thuis op de bank of op een andere geschikte plek, waar ik alleen aan het bellen ben, dat vind ik prima. Ergens anders…liever niet. Als ik telefoneer dan wil ik kunnen luisteren en daar neem ik graag de tijd voor. Ten minste dat probeer ik……meestal.
In alles zit één.
In één zit alles.
In jou zie ik de wereld.
Liefde, hoop, verdriet en pijn.
In alles zit één.
In één zit alles.
Alles is nodig voor één.
Één is nodig voor alles.
Zonder liefde en hoop geen verdriet en pijn.
Zonder verdriet en pijn zou het hier niet zo fijn zijn.
Jij weerspiegelt de ziel der dingen.
In één is alles.
Alles is één.
S-B, 4 juni 2008.
De laatste tijd merk ik het heel erg. Minder betekent meer, echt! En als je het leest in een boek, tijdschrift of hier, denk je: ja, leuk, klinkt logisch. En moeilijk dat het is! We worden ook omringd door dingen die leuk en interessant zijn en waarvan het lijkt alsof je het ‘moet’ doen. Nee, nee, nee. Vaak lijkt dit allemaal leuk, voor eventjes. Want al die kleine dingetjes kosten samen erg veel tijd. En die tijd besteed ik zelf veel liever aan andere dingen. Aan van die dingen waar ik nu zogenaamd ‘niet aan toe kom’. Dingen waar ik echt blij van wordt. Zoals ’s morgens om een uurtje of 7.00 een wandeling maken van 7 km. Een rondje hardlopen (in de regen), een goed boek lezen. Beziningsmomenten houden, alleen of samen. Vogels kijken. Uiteindelijk zijn deze dingen veel mooier dan een (zinloos) tijdschrift ‘lezen’, eindeloos veel troep verzamelen en dat dan weer opruimen. Te veel ‘klussen’ aannemen en uitvoeren. En ga zo maar door. En moeilijk dat het is. Het lijkt logisch en dat is het ook. Alleen moet je bijna elke minuut van de dag kiezen. Wel of niet? Vaak betekent dat wel. En dat ook wel en dat ook wel. Totdat je er bijna in omkomt. En dan heb je dus ‘geen tijd’ om datgene te doen wat je eigenlijk echt wil. Sterker nog, doordat je geest zo vol gestopt zit met dat alles, weet je vaak niet eens (meer) wat het is dat je echt wilt.
Het enige wat werkt is jezelf ‘wakker schudden’, je ontdoen van alle belast en het dan opnieuw proberen. Succes!